| Datum: | 18-04-2025 Een nieuw kort verhaal: Masterclass | | |
 Masterclass
‘En nu?’
Max’ vraag klinkt redelijk; de rekken op zolder zijn afgeladen met spullen. Elke plank is bedolven onder dozen, tee-shirts in doorzichtig plastic, grote enveloppen en brede rollen plakband. Tegen de muren, waar het schuine plafond de vloer tot op een meter nadert, staan nog meer kartonnen dozen. Max’ bureau is bedolven onder stapels papier. Zelf zit hij op zijn onopgemaakte bed en bekijkt de chaos.
‘Ik weet het niet,’ zegt Joeri aarzelend vanaf de zwartleren bureaustoel waarmee hij heen en weer draait. ‘Nog één keer iets nieuws proberen?’
‘Wat dan?’
‘Tee-shirts gaan altijd.’
‘Daar hebben we er precies drie van verkocht,’ antwoordt Max.
‘Er moet gewoon wat grappigers op.’
‘Zoals?’
‘Dat kan ik toch niet zomaar even bedenken?’ vraagt Joeri verontwaardigd. ‘Daar heb je AI voor.’
‘En daarom hebben we nu vijfhonderd tee-shirts liggen met Vraag me nummer effe erop.’
Het ondernemerschap is nou eenmaal een leerschool, brengt Joeri naar voren, een kwestie van proberen, vallen en opstaan. Ze hebben vooral geleerd hoe het níet moet, werpt Max tegen, ze vallen altijd maar staan nooit op. En geprobeerd hebben ze genoeg: aandelen, crypto, dropshipping en nu hun webwinkel.
‘We zijn zesentwintig, gast. Zesentwintig! En we hebben niks,’ vat Max hun situatie samen. ‘Als we gewoon waren blijven studeren, hadden we nu een baan gehad met elke maand salaris. Dan kon ik op mezelf wonen.’
‘Wil je dan nou ineens wel zo’n van-negen-tot-vijf leventje?’
‘Nee, maar dit schiet ook niet op.’
Joeri denkt dat ze iets fout doen; er moet een reden zijn waarom ze hun eerste miljoen nog steeds niet binnen hebben.
Toch hebben ze alle tips uit de video’s van de verkoopgoeroes toegepast. Instagram en LinkedIn staan vol met hun content – leuke, persoonlijke verhalen waarin ze ook hun tegenslagen delen. Ze hebben zo’n beetje elke cursus gedaan die in YouTube-advertenties werd aangeboden. Webinars ‘met een waarde van 3500 euro, alleen als je nu beslist voor 197 euro’, kon je niet laten liggen. Net zo min als gratis strategiegesprekken - die tot betaalde cursussen in daytraden, bol.com-handel en crypto-investeringen hebben geleid.
Nu zitten ze met tech-aandelen die tachtig procent in waarde zijn gedaald en hebben ze gemerkt dat het wel heel lang geleden is dat je op een passieve manier rijk kon worden door je spaargeld in cryptomunten te steken. Ze hebben in Vietnam design wc-borstels laten maken en zijn daarbij van een veelbelovende formule uitgegaan, geleerd van een jonge miljonair die zijn dagen besteedde aan ‘het helpen van mensen die aan hun baas willen ontsnappen’. Ze zijn maar één borstel kwijtgeraakt; Joeri heeft die aan zijn oma gegeven toen ze naar een aanleunwoning verhuisde. Even hebben ze gehoopt dat zij zich in haar seniorenflat zou ontwikkelen tot ambassadrice van hun designproduct. De borstel is echter na een paar keer schrobben in tweeën gebroken en Joeri’s grootmoeder heeft bij de Action een nieuwe gekocht.
Op de zolder heerst zwijgen. Motregen ritselt tegen het dakraam.
‘Ik heb het!’ roept Joeri ineens.
‘O nee,’ kreunt Max, ‘niet weer!’
‘Luister nou even. We hebben steeds geld gestoken in ideeën en projecten van anderen. Cursussen gedaan en noem maar op. We zijn losers geweest.’
‘Kom je daar nu pas achter?’
‘Ik kom erachter waarom we losers zijn geweest.’
‘En dat is?’ vraagt Max, terwijl hij zich languit op het bed uitstrekt, de armen onder zijn hoofd gevouwen.
‘Kijk, we dachten dat al die filmpjes realistisch zijn, dat die jongens het echt helemaal voor elkaar hebben. Maar is dat logisch? Als ze echt binnen zijn, waarom zijn ze dan, zeg maar, webinars aan het verkopen en willen ze iedereen coachen?’
‘En daar kom je nu mee?’
‘Jij had het toch ook kunnen bedenken?’ verdedigt Joeri zich.
Max komt weer overeind en zwaait zijn benen over de rand van het bed. Hij wil weten of het klopt dat ze voor duizenden euro’s zijn belazerd. En dat hij voor niks al een paar jaar in een soort pakhuis slaapt. Dat anderen daaraan hebben verdiend. En dat hij dus, tering de tering, voor altijd in de schulden zit?
Het klopt allemaal, geeft Joeri toe, behalve het laatste.
‘Hoe dan?’ vraagt Max.
‘Wij gaan hetzelfde doen. En nou eindelijk eens cashen.’
Voor het eerst sinds tijden werken ze weer in flow. Ze nemen video’s op, schrijven teksten en doen er alles aan om hun online netwerk uit te breiden. Dat netwerk reageert enthousiast op hun foto’s. Een selfie voor het Amsterdamse Amstel Hotel krijgt meer dan duizend duimpjes op LinkedIn. ‘Na een ochtendje strategiegesprekken LUNCHTIME!!!’ hebben ze erbij gezet. Ze hebben geen gesprek gevoerd en geld om in het hotel een broodje te eten hebben ze niet, maar er hangt geheimzinnig waas van succes om hen heen. Maar liefst 57 volgers schrijven dan ook ‘Goed bezig!’ onder hun foto.
Joeri’s oma wordt weer ingeschakeld; ze koopt voor 37 euro de webinar ‘Stap NU uit het hamsterrad’ en plaatst een lovende review: ‘Dit had ik jaren eerder moeten doen!’
Er volgen nog wat aankopen, het begint te lopen. Om uit de schulden te komen, zullen ze alleen wel heel wat meer klanten moeten binnenhalen. En pas dan komt het echte geld verdienen in zicht.
‘Ik heb het!’ roept Joeri op een ochtend.
Ze zitten weer op Max’ zolderkamer. Het is er nu iets leger; doordat ze zo actief zijn geweest, zijn ze opgepikt door een algoritme en zijn ze wat tee-shirts en wc-borstels kwijtgeraakt. Door het openstaande tuimelraam komt het geluid van kinderstemmen en een hogedrukspuit binnen. De lente is in aantocht en de buren maken hun tuin in orde.
‘Wat heb je nu weer voor een idee?’ vraagt Max.
Zijn stem klinkt niet onvriendelijk; hij moet toegeven dat er eindelijk iets van perspectief ontstaat. Misschien is hun samenwerking minder catastrofaal dan het leek.
‘We moeten de mensen veel groter laten dromen,’ zegt Joeri. ‘Als je ons systeem gebruikt, dan ben je echt vrij; dát moet ons verhaal zijn. Kijk, iedereen kan gaan lunchen in het Amstel, maar het gaat erom dat je je baan kunt opzeggen. Of niet eens opzeggen, maar gewoon wegblijven. Ze kunnen je toch niks maken als je op, zeg maar, Bali zit.’
‘En dus?’
‘En dus gaan we op reis.’
‘Gast,’ zegt Max, ‘je bent ziek in je hoofd.’
Málaga blijkt in april al bloedheet te zijn. Ze maken filmpjes tussen de palmen langs de boulevard, op een terras, aan het strand. In hun shorts en polo’s zien ze er goed uit, vinden ze.
Dan gaan ze een auto huren. Volgens Joeri moet het een vette cabrio zijn. Een rode, dat trekt aandacht op internet. Rood is een signaalkleur, de tint van rijpe, rode bessen waar onze voorouders al op reageerden. Logisch dat ze daar in de marketing veel mee werken.
Bezweet komen ze aan bij het verhuurbedrijf in een buitenwijk. De eigenaar is een jonge Pool die precies begrijpt wat ze willen als ze zeggen dat ze de auto maar een paar uur nodig hebben.
‘Zeker voor YouTube?’ veronderstelt hij.
Dat valt ze koud op hun dak; ze zijn dus niet de enigen met briljante ideeën. Een weg terug is er niet, dus ze gaan op pad. In de bergen buiten de stad nemen ze nog meer filmpjes op. Het weer is ideaal: helder en zonnig. Beneden kun je Málaga duidelijk zien liggen, met daarachter de zee die oogverblindend schittert.
Ze gaan een keer op het terras van een chique hotel zitten. Snel maken ze hun opname. Als er een kelner aankomt, vertrekken ze; zelfs een kop koffie is hier te duur. Joeri vindt dat ze nog wat beters nodig hebben: beelden van een privéwoning. Hij is ervan overtuigd dat alles vanaf nu gaat lukken en hij loopt doodleuk de tuin van een villa in.
‘Wat doe je?’ sist Max.
‘Ga zitten,’ commandeert zijn compagnon, naar een houten bank onder een palm wijzend. ‘En vertel hoe lekker het wonen is, zo buiten de stad, maar daar wel in de buurt, zodat je elke avond uit eten kunt gaan, want thuis eten doe je natuurlijk niet.’
‘Gast, je spoort niet,’ zegt Max, zenuwachtig om zich heen kijkend. ‘We komen in de problemen.’
Toch gaat hij op de bank zitten en probeert zo ontspannen mogelijk te kijken, terwijl Joeri hem filmt met zijn telefoon. In de witgepleisterde villa gaat een raam open. Een vrouw roept wat in het Spaans en ze maken dat ze wegkomen.
Zonder de veters los te maken schopt hij zijn schoenen uit en trapt ze in een hoek. Dan zet hij het plastic bakje met de Indonesische afhaalmaaltijd op tafel en haalt de deksel eraf. Met de top van zijn wijsvinger controleert hij de temperatuur van de bami. Lauw. Toch maar in de magnetron. Terwijl het eten warm wordt, overziet Jelle zijn studio. Een bed, een tafel, een keukenhoek. Hij mag nog blij zijn dat de douche en de wc niet naast zijn bed staan. Voor iets beters heeft hij geen geld. Iedereen zegt dat hij geweldig woont: midden in Leiden, hoe leuk is dat? Op je tweeëndertigste in zeer beperkte mate leuk. De cafés draaien om studenten en hij is een stuk ouder dan die pubers. Zijn collega’s wonen ver of zijn druk met een partner en kinderen. In je eentje langs de pittoreske grachtjes van het leuke Leiden drentelen kent hij nu wel. Dus klapt hij zijn laptop maar weer open, ook al heeft hij al de hele dag achter een computer gezeten. Hij kijkt naar een documentaire over de jaren dertig en eet intussen zijn bami. De ene documentaire leidt tot een andere, over de beurskrach in 1929. De video wordt onderbroken door een advertentie. Hij kan hem niet meteen wegklikken en moet nog blijven kijken. Twee jongens, twintigers, zijn om de beurt te zien in Spanje. ‘Hoi, ik ben Joeri,’ zegt de een vanaf een boulevard. ‘Als jij net als ik wil ontsnappen uit je negen tot vijf-leventje, sla deze advertentie dan niet over.’
Jelle zat eigenlijk al klaar om te klikken, maar trekt zijn vinger terug. Even horen wat ze te zeggen hebben.
‘En ik ben Max,’ vertelt de ander. ‘Ik zat helemaal vast. En kijk waar ik nu zit.’
Jelle kijkt en ziet een plek waar het inderdaad goed zitten is; op een bank, in de schaduw van een palmboom. Op de achtergrond schittert de zee. Het volgende beeld laat Max in een rode cabrio zien. ‘Wij hebben de Hollandse regen ingeruild voor de zon in Málaga. Ik ga eerlijk met je zijn: er bestaat geen strategie om rijk te kunnen worden met niks doen,’ legt Max uit. ‘Maar als jij er, net als wij vroeger, genoeg van hebt om elke dag in de file te staan op weg naar een nutteloze baan en ook nog eens heel veel belasting te betalen waar je helemaal niks voor terugkrijgt, klik dan op de link hieronder. Je krijgt dan ons gratis E-book en dat is de eerste stap op de weg naar jouw financiële vrijheid. En wie weet zien woon jij over een tijdje ook hier in Málaga en doen we samen een biertje.’
Er wordt zoveel beloofd in die advertenties, dat beseft hij wel. Toch vraagt Jelle het gratis E-book aan, want hij heeft inderdaad helemaal genoeg van zijn werk, hoe anderen hem ook voorhouden dat hij een geweldige baan heeft. Op de universiteit, de oudste van Nederland! Bij de bibliotheek, waar hij zich helemaal kan uitleven in zijn expertise: auteursrechten. Maar hij is klaar met mails van professoren die hem vragen of ze een bepaald tekstfragment in hun college mogen gebruiken. Klaar met het proberen op te sporen van de auteurs van protestgedichten die op muren in Zuid-Korea zijn gekalkt.
Op de laptop leest hij zijn nieuwe E-book. Nou ja… boek, het is een bestand van een paar bladzijden, maar het raakt hem toch. Het is of de schrijver hem kent, zo goed passen de vragen die hij stelt bij Jelles leven. Denkt hij ook wel eens: Is dit nou alles? Werkt hij zich uit de naad zonder iets op te schieten? Kan hij nog steeds geen huis betalen? En zit hij vast aan zijn baan zonder lekker lang te kunnen reizen? Een baan die allang niet interessant meer is? Hij moet dit allemaal beamen.
Het E-book verwijst naar de webinar ‘Stap NU uit het hamsterrad’. Het kost maar 37 euro, dat kan hem de kop niet kosten. In een review leest hij: ‘Dit had ik jaren eerder moeten doen!’ Jarenlang treuzelen, dat gaat hij niet doen. Hij bestelt de webinar en in de weken die volgen krijgt hij het steeds drukker. Hij heeft een online strategiegesprek met Max die ontspannen op een muurtje zit, omringd door exotische planten en fladderende vlinders. ‘Het leven van een digitale nomade op Bali,’ lacht hij als er een vlinder op zijn donkere krullen gaat zitten. Zo wil Jelle ook wel leven en tijdens de weken na het strategiegesprek volgt hij alle tips op, doet de ene cursus na de andere, koopt aandelen, investeert in crypto of beter: hij investeert in zichzelf, zoals Max en Joeri zeggen. Hij leeft in een roes; het duizelt hem. Zo voelt financiële vrijheid aan.
De lente begint over te gaan in de zomer. Het is ’s avonds warm genoeg om in de tuin te zitten. Na het eten blijven Max en Joeri dan ook hangen tussen de bloeiende clematis en de eerste rozen. Max’ ouders zijn op vakantie; ze hebben het huis voor zichzelf. De zaken gaan de laatste tijd beter. Ze verkopen elke dag wel een of twee producten en meerdere mensen hebben hun webinar aangeschaft.
‘Dat we die masterclass zouden verkopen had ik nooit gedacht,’ zegt Max.
‘Ik zei het je toch?’ antwoordt Joeri vanuit de tuinstoel waarin hij languit ligt. ‘Bedragen altijd op een zeven laten eindigen, dan kopen ze het wel.’
‘Ja, maar vijfduizendzevenhonderdzevenenzeventig euro?’
‘Hopelijk krijgen we nog een paar van die klanten. Die Málaga-reis hebben we er in elk geval dik uit. Eigenlijk moeten we vast de volgende video maken,’ zegt Joeri dromerig. ‘Beurstips uit Bali, zo zou het, zeg maar, kunnen heten.’
‘Gast, we komen oprecht maar één keer weg met een filmpje maken in de vlindertuin van Artis,’ waarschuwt Max.
Joeri antwoordt niet, maar neemt kleine slokjes uit zijn groene bierflesje. Ze kijken naar de avondlucht, die van blauw naar oranje verkleurt en dan langzaam donker wordt. Uiteindelijk wordt het toch fris en Joeri staat op.
‘Ik ga maar eens naar huis.’
Ze geven elkaar een high five, zoals ze de laatste tijd vaak doen, nu ze succes hebben. Joeri pakt zijn fiets en wurmt die door het tuinhek. De trappers knarsen; Max hoort het geluid langzaam wegsterven achter de heggen en schuurtjes. Hij zet de lege bierflesjes op de plastic tuintafel en verzamelt de chipszakken.
Achter zich hoort hij het tuinhek opengaan. Heeft Joeri weer wat vergeten? Maar Joeri had een blauwe polo aan en deze gestalte draagt een wit overhemd, dat licht lijkt te geven in de donkere tuin.
‘Jij bent Max, toch?’ vraagt de onbekende man.
‘Wie ben jij? Wat doe je hier?’ Max merkt dat zijn stem hoog is, zenuwachtig klinkt.
‘Ja, ik herken je. Jij bent het.’
Hoewel de man rustig praat, klinkt er een grommende toon in zijn stem die een huivering langs Max’ rug omhoog laat gaan.
‘Wie ben je?’ vraagt hij nog een keer.
‘Een cursist die wat moeite heeft gehad om je te vinden, maar met internet lukt alles. Gewoon even een berichtje naar een van je contacten op LinkedIn: Max heeft mijn leven veranderd, waar kan ik de champagne brengen?’
Dit is niet goed. Helemaal niet goed.
‘Jij hoort toch in Málaga te zitten? Of op Bali?’ vraagt de man.
‘Ik ben weer even terug in Nederland,’ antwoordt hij zo losjes mogelijk.
‘In een rijtjeshuis in Hoofddorp,’ zegt de man. ‘Bij papa en mama. Dat is wel even wat anders dan die Spaanse villa.’
‘Het heeft weinig zin om hier zelf nog een huis aan te houden.’
De man snuift. ‘Wou je nou echt zeggen dat je een huis in Spanje hebt?’
‘Kijk, eh… Hoe heet je eigenlijk?’
‘Jelle.’
‘Kijk, Jelle, het zit zo: we maken reclame voor onze producten. En dat doen we in een mooie omgeving. Dat doen alle bedrijven; ze filmen op het strand, onder de palmen en zo.’
‘Jullie producten,’ herhaalt Jelle. ‘Weet je wat ik daaraan heb uitgegeven?’
‘Niet uit mijn hoofd.’
‘Dan reken ik het even voor: zevenendertig euro voor de hamsterrad-webinar, honderdzevenendertig voor de cryptocursus, driehonderzeventien voor daytraden, zevenenzeventig voor het strategiegesprek en vijfduizendzevenhonderdzevenenzeventig voor jullie Masterclass Financiële Vrijheid in Zeven Stappen. Dat is zesduizend driehonderdvijfenveertig euro.’
Het bedrag blijft in de stilte hangen. Ergens in de tuin tjirpt een insect. Dan verbreekt het gebulder van een vliegtuig dat de landing op Schiphol inzet, de rust.
‘Die zesduizend en zoveel ga jij nu naar mij terugboeken,’ zegt Jelle.
‘Je hebt het zelf al het materiaal besteld. En gekregen.’
‘En ik heb het in praktijk gebracht. Al mijn spaargeld is verdwenen in waardeloze crypto en aandelen die alleen maar gedaald zijn sinds jullie professionele adviezen.’
Max betoogt dat investeren nou eenmaal een leerschool is; een kwestie van proberen, vallen en opstaan. Dat na het zuur het zoet zeker zal komen.
Jelle antwoordt dat hij sinds hij met de masterclass is begonnen alleen maar is gevallen. Zeker sinds hij bij stap zes is gekomen.
Max slikt. Stap zes? Waar ging dat ook alweer over?
‘Ik kon volgens jullie mijn baan opzeggen,’ licht Jelle toe. Zijn stem slaat over. ‘En dat heb ik gedaan.’
Het zweet breekt Max uit. De zaken zijn uit de hand aan het lopen. Hij moet die Jelle weg zien te krijgen.
‘Weet je, ik kan in mijn eentje niks beslissen,’ zegt hij. ‘Ik zal het bespreken met mijn compagnon, want je hebt wel een beetje pech gehad, zo te horen. Je kunt nu misschien beter maar gaan, want dit is eigenlijk wel een privéadres.’
Hij merkt dat Jelle niet weggaat maar een stap dichterbij komt. Zijn witte overhemd steekt helder af tegen de donkere struiken. Verder is hij een vage gestalte.
‘In die mooie video van je zei je dat ik een biertje kon komen doen in Málaga, dan moet Hoofddorp toch ook kunnen?’
Ineens gaat alles heel snel. Hij ziet Jelle naar de lege bierflesjes op de tuintafel graaien en er eentje vastpakken. Twee vallen rinkelend om en rollen van de tafel af. Ze spatten op de terrastegels uit elkaar.
‘Hé, rustig aan!’ roept Max. ‘Er zit statiegeld op.’
Jelle stoot een gebrul uit en springt op Max af, terwijl hij met het bierflesje boven zijn hoofd zwaait.
‘Gast, doe even een beetje normaal,’ hijgt Max.
Naar binnen! Hij draait zich om. Het is maar een paar stappen naar de openstaande keukendeur. Hij staat al met één voet op de drempel als hij de klap van de fles op zijn rechterschouder voelt. Hij schreeuwt het uit en wankelt naar binnen. De volgende klap komt op zijn achterhoofd terecht. Voor zijn ogen ontploft een vuurwerk van rode ballen. Zijn benen veranderen in een zachte massa, hij zakt door zijn knieën, tast om zich heen, op zoek naar houvast. Dat de ander door blijft slaan, merkt hij niet meer.
---------- | |
| | | 18-04-2025, reactie van Aad Vlag | Pfff, wat een verhaal...
Wat een einde...
Gaaf...
----------
|
| | | | Datum: | 20-01-2025 Fraude | | | | | Fraude
Het is net vier uur geweest, maar er is al bijna geen daglicht meer te zien...
>> Lees meer
----------
| |
| Datum: | 10-09-2024 Small Dark Yellow Underwing | | | | | Small Dark Yellow Underwing
‘Hier in Holland sterft de laatste vlinder op de allerlaatste bloem’ – Annie M...
>> Lees meer
----------
| |
| Datum: | 30-08-2024 Over het doden van mensen - kort verhaal | | | | | OVER HET DODEN VAN MENSEN
De laatste jaren komen er steeds minder oud-leerlingen...
>> Lees meer
----------
| |
|
