Eerste schooldag
Een stralende ochtend. De nieuwe brugklassers zijn nog bang om te laat komen en fietsen het schoolplein op waar verder nog niemand te zien is. De meisjes eerst. Sommigen gevaarlijk slingerend op hun eerste grote fiets met een echte krat voorop.
De stoere jongens komen daarna pas. Ze proberen nonchalance uit te stralen: zij zijn niet bang om te laat te komen.
Terwijl hij zijn fiets op slot zet, vraagt een jongen zachtjes aan een andere: ‘Zullen we naast elkaar gaan zitten?’
Wat een onzekerheid. Angst voor onbekende mensen. Bang om buiten de boot te vallen. Blij dat ik dat niet meer heb, dat ik zeker van mezelf ben, niet bang voor nieuwe situaties.
Ik loop naar de personeelskamer, waar ik iedereen zo’n beetje ken. Nog snel even wat drinken, een paar vakantieverhalen delen, elkaar vertellen dat we best zin hebben in het nieuwe schooljaar, maar dat de vakantie toch wel wat langer had mogen duren.
Ik ga de trap op en de gang door naar mijn lokaal. De derdeklassers staan al te dringen bij de deur. Ze zijn best groot. Sommige jongens zijn langer dan ik – kan ik die de baas? Veel nieuwe gezichten, die bepaald geen motivatie uitstralen, maar eerder het vaste voornemen om mijn les vanaf de eerste minuut te ondermijnen.
Gelukkig zie ik ook een paar bekende leerlingen. Een paar brave jongens die vorig jaar tegen mijn bureau aan zaten.
‘Komen jullie weer bij me zitten?’ hoor ik mezelf vragen.
-----------
Meer van deze auteur:
Fataal-Fruitmoment bij BOL
---------- | |
