Hjalmar Visser Verhalen uit het onderwijs Vergadering       Er is een extra vergadering over M3D. Het kan zo niet langer. Van ons had die vergadering wel eerder mogen komen. Zowel degenen die net begonnen zijn als de docenten met jarenlange ervaring, weten niet meer wat ze met deze klas aan moeten. De leerlingen praten (eigenlijk: schreeuwen)  constant door ons heen, maken nooit huiswerk en staan allemaal op zittenblijven. We zien tegen de lessen op en we melden ons nogal al eens ziek als we deze klas hebben. In de vergadering blazen we eerst eens even flink stoom af en wisselen anekdotes uit.    ‘Jeffrey weigerde gewoon zijn boek open te doen.’    ‘Dilan zei dat kauwgum een mensenrecht is.’    ‘Sam verscheurde zijn schrift waar ik bij stond.’ Saskia (biologie) is stomverbaasd: ‘Hè? Hebben we het over M3D?!?  Dat zijn toch fantastische kinderen? Ik vind die klas echt een cadeautje.’ We zuchten; Saskia’s speciale band met de leerlingen en haar talent om met zelfs de moeilijkste pubers overweg te kunnen,  zijn legendarisch. Vooral omdat ze het er zelf vaak over heeft. ‘Ze voelen meteen een klik met me,’ zegt ze graag.     Ze vertelt: ‘Ik had vanmorgen nog een heerlijk uur met die kids. De klas had taart gebakken. Die hebben we samen opgegeten en ze hebben alles zelf opgeruimd. En daarna wilden ze echt aan het werk.’    ‘We kunnen niet allemaal elk uur taart gaan eten,’ werpt Peter (Duits) tegen.    ‘Het is maar een voorbeeld,’ antwoordt Saskia. ‘Je moet doen wat bij jou past. Die kids willen echt heel graag leren, je moet alleen even de gebruiksaanwijzing vinden.’    ‘Wat is de gebruiksaanwijzing voor deze klas?’ vraagt Karin (teamleider). ‘Dat moeten we met elkaar bepalen. Juist voor deze groep is het belangrijk dat we op één…’    Ze wordt onderbroken doordat de deur opengaat. Twee jongens komen binnen. Een met zwart haar, de andere is rood. Ze zitten in M3D.    ‘Jongens,’ roept Karin verontwaardigd uit. ‘Jullie kunnen niet zomaar binnenkomen, we zitten te vergaderen.’    ‘Ja maar,’ begint de roodharige, ‘we hebben al ons werk af. Moeten we nog lang nablijven?’    ‘Ik kan niet blijven,’ vult de ander aan. ‘Ik moet trainen, anders mag ik niet aan de wedstrijd meedoen.’    Jorrit (mentor): ‘Jullie zijn er niet zomaar uitgestuurd, dus jullie moeten wel de consequenties accepteren.’    Ze kijken hem glazig aan.    ‘Jongens, als jullie nou even naar de gang gaan,’ stelt Saskia voor, ‘dan maken wij dit af en dan kom ik zo bij jullie.’    Karin brengt het  anders onder woorden: ‘Nu wegwezen of jullie worden geschorst.’    De jongens sjokken het lokaal uit, de deur laten ze openstaan. Saskia ziet het als haar persoonlijke succes.    ‘Ze luisteren meteen, merken jullie het?’ zegt ze. ‘Ik heb die klik met ze, ik héb het gewoon.’    We weten niet wat we hierop moeten zeggen. Vanaf de gang komen de stemmen van de jongens.    ‘Hoe heet dat wijf ook alweer?’ vraagt de een.    ‘Weet ik veel,’ antwoordt zijn klasgenoot. ‘Ze denkt dat we haar mogen of zo.’    In het lokaal is het even volledig stil. We vermijden elkaars blikken.    ‘Waar waren we gebleven?’ vraagt Karin. ‘O ja, de gebruiksaanwijzing voor deze groep.’  ------------------- Lees van deze auteur ook:  Fataal fruitmoment, Hjalmar Visser | 9789464494280 | Boeken | bol